Od lat 40. XX wieku artystyczne centrum świata przenosi się z Paryża do Nowego Jorku, gdzie swoje przełomowe realizacje tworzą m.in. Jackson Pollock czy Mark Rothko. Rozwój ekspresjonizmu abstrakcyjnego – który w Europie przyjmie formę informelu reprezentowanego przez takich artystów jak Antoni Tàpies czy Hans Hartung – prowadzi do zasadniczej zmiany w postrzeganiu roli artysty i samego dzieła sztuki. Jeszcze wyraźniejszym przełomem okaże się jednak pop art, który dzięki twórcom takim jak Andy Warhol, Roy Lichtenstein czy Claes Oldenburg zaciera granice między sztuką wysoką a kulturą masową, czerpiąc bezpośrednio z estetyki reklamy i świata konsumpcji. Uzupełnieniem tych zjawisk będzie omówienie sztuki kinetycznej, rozwijanej m.in. przez Aleksandra Caldera czy Jeana Tinguely’ego, w której kluczowe znaczenie zyskują ruch, zmienność oraz aktywna relacja dzieła z widzem.